Elke dinsdag is een goede dag voor Tineke (92). Dan komt Romy (25) langs. Soms om samen de stad in te gaan, soms voor een kop koffie thuis, en soms gewoon om te praten. Sinds begin 2025 vormen zij een maatjeskoppel via Humanitas in Leeuwarden. Wat begon als een stage-ervaring groeide uit tot een warme, vanzelfsprekende band – over generaties heen.
We ontmoeten het koppel in een café in de Blokhuispoort. De sfeer is ontspannen, het gesprek levendig. Al snel wordt duidelijk: hier zitten twee mensen die plezier hebben in elkaars gezelschap.
Een klik
Romy studeert Social Work en kwam via een studiegenoot bij Humanitas terecht. ‘Ik vind het leuke aan maatje zijn dat je op een laagdrempelige manier iets kunt betekenen voor een ander,’ vertelt ze. ‘En met Tineke klikte het meteen. Het is gewoon gezellig.’
Tineke beaamt dat gevoel: ‘Het voelde als eigen. We doen samen dingen, en er is altijd wat te praten. Over haar studie, en ik vertel over mijn kinderen en over vroeger.’
Die vanzelfsprekendheid is volgens beiden de kern van hun contact. Elke dinsdag komt Romy langs, een vast moment in de week. ‘Dan voel ik me soms wat triest in het weekend,’ zegt Tineke, ‘en dan denk ik: dinsdag komt Romy. Daar word ik blij van.’
Maatjeskoppel Romy en Tineke
Geen generatiekloof
Een groot leeftijdsverschil hoeft geen belemmering te zijn, laten Tineke en Romy zien. ‘Ik heb nooit een generatiekloof ervaren,’ aldus Tineke. ‘Ik ben altijd met jongere mensen omgegaan, ook toen ik twintig jaar bij Greenpeace werkte. Ik ben niet bevooroordeeld.’
Romy herkent dat: ‘We zijn geïnteresseerd in elkaar. We hebben gesprekken over de oorlog, over het leven dat Tineke heeft geleid. Dat vind ik heel bijzonder om te horen.’
De relatie is wederkerig. Toen Tineke problemen had met haar televisie, was Romy degene die ze belde. ‘Mijn familie woont ver weg. Dan denk ik: wie bel ik nu? En Romy regelde het gewoon.’ Voor Romy voelt dat vanzelfsprekend: ‘Kleine dingen doen, samen even naar het winkelcentrum lopen – dat hoort erbij.’
Alledaagse dingen
Wat ze samen doen, is vaak heel praktisch. Boodschappen, een kop koffie in de stad, of – zoals onlangs – het schoonmaken van de vogelkooi van Tinekes parkiet. ‘Ik was bang dat de vogel weg zou vliegen,’ lacht Romy.
Met een kleurtje in het haar en handschoenen met ‘bling bling’ is Tineke een opvallende verschijning. ‘Ik houd van kleur en in het voorjaar neem ik Romy mee voor een bezoek aan een Indiase kledingwinkel.’
Een maatje maakt het verschil
Voor Tineke was de reden om een maatje te zoeken helder. Haar kinderen wonen verspreid over het land en haar netwerk is in de loop der jaren uitgedund. ‘Ik had te weinig afspraken. Ik wilde iemand om leuke dingen mee te doen, zonder mijn kinderen te veel te belasten.’
Romy ziet wat het contact betekent: ‘Je ziet dat Tineke al begint te glimlachen als ze over me vertelt. Dat vind ik heel mooi.’
Sinds maart 2025 zijn ze officieel maatjes. En stoppen? Dat is geen optie. ‘We gaan door totdat een van ons er niet meer is,’ zegt Romy. Tineke knikt: “Ik heb gevraagd of ze na de afgesproken zes maanden bleef. En Romy blijft.’
Begeleiding op de achtergrond
De ondersteuning vanuit Humanitas voelt voor Romy passend: laagdrempelig en beschikbaar wanneer nodig. ‘Ik weet dat ik altijd kan sparren. Ik heb een e-learning gedaan en als er iets speelt, kan ik terecht bij Humanitas. Ook al heb ik het nu niet nodig, het is fijn dat ze de vinger aan de pols houden.’
Het verhaal van Tineke en Romy laat zien waar een maatjesproject om draait: écht contact, wederkerigheid en aandacht. Soms zit dat in grote gesprekken, soms in kleine, praktische dingen. En soms gewoon in de wetenschap dat er elke dinsdag iemand komt – en dat dat genoeg is.
.png)